Liefde is….

Ik ben begonnen met bakken toen ik 5 jaar oud was. Ik logeerde bij mijn tante en wilde haar verrassen met brood. Vers gebakken brood van mij. Vaak genoeg heb ik mogen/ moeten helpen in de keuken, dus dacht ik dat het een makkie zou zijn. Ja, ik geloofde er heilig in…ik kon het! Je raad het al…het ging compleet mis! De broodjes waren pikzwart en heel hard. En ik wil het niet eens hebben over de status van de keuken. Mijn tante kwam thuis van een lange dag werken en werd inderdaad verrast. Nog steeds vertelt ze dit verhaal in de familie. Deze ervaring heeft me gelukkig niet weerhouden om verder te experimenteren met bakken. Ik was verliefd en vond de uitdaging om net zo lekker te kunnen bakken als mijn ooms en tantes te leuk!

Een geweldig samenspel…

Hoe geweldig is het om de harmonie van het samenspel van de ingrediënten te aanschouwen. Of het nou brood, taart, pudding of koekjes zijn die je bakt…je wordt direct beloond met de geuren, kleuren en smaak. Het is een geweldig samenspel. Mijn diepste vorm van zijn wordt er heel gelukkig van. In dit spel van geuren, kleuren en smaak kan ik mijn creativiteit kwijt. Hierin kan ik me ‘kalibreren! Het maakt niet uit of ik blij, moe, gestrestst, rustig of boos ben. Bakken is mijn weg naar balans.

Thuis komen…

Mijn weg naar het Suikerhuisje was onvermijdelijk.

Als kind wilde ik patissier of kok worden. Door samenloop van omstandigheden heb ik verstandige de keuze gemaakt om Business te gaan studeren. Deze keuze heeft me veel gebracht. Ik heb veel ervaring opgedaan, veel mooie mensen ontmoet en heb veel geleerd. Maar ik ben ook veel kwijtgeraakt. Beetje bij beetje raakte ik mijn ‘schwung’ kwijt en ineens stond mijn lampje op dimstand.

Ik was compleet opgebrand. Dankzij mijn vriendinnen en mijn man ben ik opnieuw begonnen aan de liefdesaffaire met het bakken. Ik heb me ingeschreven voor een basiscursus patisserie en dacht steeds “straks ben ik helemaal niet zo goed of erger nog, ik kan het niet.’’

Niets was minder waar! Ik kom daar aan, doe de deur open en op dat moment… wist ik meteen dat ik terug was bij mijn oude liefde.

Het was een thuiskomen. Mijn doel vanaf dat moment was bakken voor mijn gezin, familie, vrienden en voor iedereen. Vol overgave, liefde en passie. Mijn lampje gloeide weer.

Vier jaar voor dit euforisch en memorabel moment zei ik op een avond tegen mijn man “als ik ooit een bedrijf zou hebben, zou het ‘Het suikerhuisje’  heten. Met de overtuiging dat de domeinnaam al vergeven zou zijn, heb ik op het internet ‘Het Suikerhuisje’  bij een domeinregistratiebedrijf opgezocht. Tot mijn grote verbazing was ‘Het Suikerhuisje’  niet geclaimd. Angst nam me over… zal ik het doen? Ik heb niet lang nagedacht hoor, want kort daarna was ‘Het Suikerhuisje’  van mij.

Nu, 3,5 jaar later ben ik zo gelukkig dat ik die stap heb gezet. Dat ik mijn droom durf te leven. Het is soms spannend en stressvol maar altijd wat ik wil… wat ik graag doe… BAKKEN!

Suikerzoete groetjes,
Rodinne